Aaaaah… Guitar Hero. Voor mij een zo lang geleden vervlogen droom over uitmelkerij, te veel accessoires en enorme kramp in de vingers… tenminste, dat dacht ik. Als er namelijk eenmaal een verloren zondagmiddag zich aandoet, de gitaar staat te blinken in de hoek en het hoesje van Band Hero in je ogen schijnt begin je de draad langzaam weer op te pakken. Avond na avond wordt gevuld met liedjes van Hillary Duff en Taylor Swift todat je je beseft wat er gebeurd is; You Rock!

Band Hero kan gezien worden als het kleine broertje van Guitar Hero, waar DJ Hero meer de neef genoemd mag worden van de serie. Deze twee verwanten van Guitar Hero tonen beiden aan dat de serie wat meer af gaat wijken van zijn hoofdinstrument, namelijk de gitaar. Waar DJ Hero met een compleet eigen draaitafel komt, verandert Band Hero niets aan het concept van zijn grotere broer, tenminste, nagenoeg niets. Band Hero richt zich er alleen meer op om mensen van alle leeftijden (met name de wat jongere spelers) naar de serie te trekken. Dit gebeurd door meer moderne pophits toe te voegen, maar ook ietwat oudere nummers voor het wat volwassenere publiek. Het resultaat is een lijst aan nummers die overloopt van Taylor Swift naar David Bowie en van ‘So Yesterday’ naar ‘I heard it through the Grapevine’.



Het concept is net als bij Guitar Hero heel erg simpel; de noten komen van achter naar voren op het scherm (of van boven naar beneden, hoe je het wilt hebben), jij staat klaar met de juiste knop ingedrukt en zorgt dat je aanslaat op het juiste moment. Hetzelfde geldt overigens voor de basgitaar en de drums, behalve dan natuurlijk dat je bij de drums gewoon op tijd met je stokken op de goede plaats moet slaan op het drumstel. Zingen gaat zoals je het eigenlijk wel zou verwachten; op het scherm verschijnt een balkje waar de hoogte van het balkje de toonhoogte bepaalt en de tekst staat vlak onder dit balkje zodat je lekker mee kunt blèren. Natuurlijk maakt het eigenlijk helemaal niet uit wat je zingt, aangezien de game niet kan meten welke woorden jij zingt, maar wanneer je met vier mensen ‘YMCA’ net perfect hebt gespeeld en jij de tekst geweldig meezong geeft dat toch wel een extra kick. Verder is er weinig verrassends aan Band Hero, er is een carrièremodus waarin spelers nieuwe nummers en podia vrijspelen door bepaalde nummers extra goed te spelen en de game geeft bonussen voor het spelen met een band, wat vrij logisch is omdat de game natuurlijk ook Band Hero heet. Deze bonussen variëren van extra punten in de carrièremodus tot een extra vuurwerkspecial tijdens het refrein van het nummer dat je speelt.

Dit simpele doch altijd verslavende concept zorgt ervoor dat Band Hero eigenlijk alleen zijn setlist heeft om op te steunen voor fans van de Guitar Hero-serie, immers waarom Band Hero halen als Guitar Hero III exact hetzelfde is alleen met iets verouderde graphics. Maar Band Hero speelt hier prima op in door een setlist te creëren waar voor iedereen wel een nummertje tussen zit. Om maar even snel wat duidelijk te maken: verwacht geen Bon Jovi of Metallica tussen de afspeellijsten van Band Hero. De game bevat namelijk veel rustigere nummers als So Happy Together van The Turtles, You Belong with Me van Taylor Swift en ga zo maar door. Aan de woorden Taylor Swift en Hillary Duff uit de inleiding kon je al opmaken dat Band Hero zich wat meer op de casual spelers richt, maar dat is dan ook al vrij snel duidelijk.



Toch heeft Band Hero wel een aantal nummers die trouwe fans van Guitar Hero wel eens zouden kunnen plezieren. YMCA van The Village People is echt een complete ervaring zowel om te spelen als om mee proberen te zingen boven het schatergelach van je publiek uit. Andere nummers zijn bijvoorbeeld So Happy Together van The Turtles, Let’s Dance van David Bowie, Mr. Roboto van Styx en Rockstar van N.E.R.D. Net als bij Guitar Hero hangt het er echt vanaf welke muziek je leuk vindt en of je je ook kunt vermaken met muziek die je nog nooit eerder gehoord hebt of muziek die totaal buiten jouw genre ligt. Ben jij één van die laatste personen dan kun je een enorm leuke tijd hebben met Band Hero, maar luister je liever alleen Hardrock en Metal, dan kun je Band Hero beter laten zijn voor wat het is.

Eén ding waar niet over valt te twisten is de geweldige presentatie van Band Hero, welke bijna nooit steekjes laat vallen (lees goed: bijna nooit, wanneer een rocker van twee meter namelijk Micheal Jackson probeert te immiteren die ABC zingt in zijn jonge jaren, dan weet je dat er iets mis is). De kleuren spatten van het scherm af en alleen al het zien van de band die aan het spelen is (met een aantal geniale animaties) is een lust voor het oog. Band Hero oogt een stuk vrolijker en frivoler dan Guitar Hero welke presentatie af en toe nog een beetje grauw kan overkomen, ondanks de vaak erg positieve momenten. Sommige nummers hebben opvallend goede vuurwerkeffecten waarbij vooral So Happy Together (The Turtles) en Bring me to Life (Evanescence) opvallen met grote knallen en een eindspektakel.



Band Hero is één van de weinige games die zowel als veel kleinere broer van Guitar Hero beschouwd mag worden als een volwaardige koningin die zich naast de grootsheid van Guitar Hero mag zetelen. De setlist zal voor iedereen wel een nummertje bevatten, maar de uiteindelijke vraag is of je je kunt vermaken met nummers waar je nooit eerder van gehoord hebt of die totaal buiten jouw afspeellijsten liggen, is dit namelijk zo dan durf ik te zeggen dat Band Hero Guitar Hero V overtreft, mede door de geweldige presentatie. Band Hero heeft voor iedereen een persoonlijk cijfer, maar voor mij is dit een 8.5 doordat ik genoten heb van de heerlijke casual nummers en de geweldige presentatie!

			Heerlijke setlist…	…wat voor iedereen kan verschillen
			Geweldige presentatie	Taylor Swift en Hillary Duff
			Concept blijft geweldig…	…maar had wel iets mogen veranderen
			Leuk voor jong en oud

	Geluid	9.0		Gameplay	7.8		8.5
	Replay	9.1		Online	8.6
	Grafisch	8.7